Przymusowe badania psychiatryczne muszą mieć realne i uzasadnione przesłanki (cz. 4)

Kontynuując wątek z poprzedniej części, przytoczę kolejne niezwykle ważne wyroki w tej materii.

Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów z 16 czerwca 1977 r. (sygn. akt VII KZP 11/77, OSNKW nr 7-8/1977, poz. 68), której nadano moc zasady prawnej, szczególny charakter dowodu z opinii biegłych lekarzy psychiatrów przemawia ,,za koniecznością ograniczenia dopuszczalności poddania oskarżonego badaniu tych biegłych w celu wydania opinii o stanie jego zdrowia psychicznego tylko do tych wypadków, w których zachodzą uzasadnione – a więc oparte na konkretnych okolicznościach i dowodach – wątpliwości w tym względzie”.

W wyroku TK z 10 lipca 2007 r. sygn. akt SK 50/06 zaznaczono, że: ,,Należy bowiem mieć na uwadze, że dowód z opinii biegłych lekarzy psychiatrów – połączony przecież z badaniem psychiatrycznym, […] nie jest obojętny dla osoby badanej z punktu widzenia jej odczuć i pozycji w społeczeństwie”.

Orzeczenie z 17 października 1995 r. sygn. K. 10/95, OTK ZU nr 2/1995, poz. 10; wyrok z 12 stycznia 1999 r., sygn. P. 2/98, OTK ZU nr 1/1999, poz. 2:

,,Surowsze standardy oceny przykładać należy do regulacji praw i wolności osobistych i politycznych niż do praw ekonomicznych i socjalnych”.

Podobnie w postanowieniu SN z 23 listopada 2001 r., sygn. III KKN 109/99, LEX nr 515578, podkreślono:

,,Pamiętać trzeba również o tym, że badanie psychiatryczne stanowi znaczną dolegliwość dla badanego i dlatego powinno być wyjątkiem, a nie regułą, w szczególności, kiedy te rzekome wątpliwości nie zostały dostatecznie uprawdopodobnione konkretnymi okolicznościami”.

Zapraszam do ostatniej części.

(Autor: Damian Prędota)

Zapraszamy do współpracy z Do Prawdy! Kontakt: kontakt@doprawdy.info