SKĄD JA SIĘ TU WZIĘŁAM…
Część I. PRELUDIUM
Skąd ja się tu wzięłam… To naprawdę bardzo dobre pytanie, ale raczej do Kosmosu, Przewodnika, Boga… Możemy nazwać to różnie – każdy ma swoją filozofię – ale z pewnością nie trafiłam tu, gdzie żyję od trzech i pół roku przypadkiem, pomimo że cały ten zadziwiający zbieg wydarzeń wygląda jak zwykły przypadek.
PRELUDIUM
Czas gonił. Lata działań w obszarze publicznym, walki o lepsze jutro, zdrowszą żywność bez GMO, o czystą wodę, samowystarczalność żywieniową Ojczyzny i Rodaków, szczepionki bez śmiercionośnych dodatków, naturalną medycynę i jej integrację z medycyną akademicką, dbałość o Polskę i polskie sprawy, o polską gospodarkę. Grupa wspaniałych ludzi, którzy poświęcali swój czas, lata życia dla kraju. Bez pieniędzy, bo czas nie jest z gumy, więc życie zawodowe wielu z nas padło. I tak przez 10 lat, w moim przypadku.
Ale OK – ważne informacje wyszły na ulice. Protesty, pikiety, marsze, konferencje i festiwale dały efekty. Obecnie już każdy wie, że GMO nie jest fajne, szczepionki nastręczają wątpliwości; niemal każdy patrzy dziś na skład produktów na sklepowych półkach. I to są bardzo istotne zmiany. Do tego doszły liczne komisje sejmowe, wyjaśnienia, a nawet pyskówki w Sejmie, edukacja posłów, senatorów i prezydenta przez w nieskończoność płynące godziny, dni, miesiące i lata. W pustkę. Bo w tym miejscu brak dobrej woli, sprawczości i mocy. To tylko pionki w światowej rozgrywce banksterów i korpokratów. Niestety.
Takie są moje wnioski.
I wreszcie nagle – alarm w środku nocy, koszmarny ból, ściany jakby coraz bliżej i to wrażenie, że zaraz zacznę po nich chodzić. Szósta rano, torba do szpitala spakowana. Autobus, bo przecież jestem twarda, jak na działaczkę przystało. Trzęsie, a wszystko we mnie wyje przy każdym podskoku. Potem SOR w MSWiA w Warszawie i niekończące się godziny oczekiwania. Około 16.00 wreszcie moja kolej. Już ledwo siedzę, ledwo dycham. Krew, USG… i kolejna godzina oczekiwania. Przybiega pielęgniarka. Zeszły wyniki. „Proszę nie wstawać, niech pani siedzi” – słyszę. „Zator w przewodach żółciowych. Galopująca kamica pęcherzyka. Ciężkie zapalenie trzustki. Pani jest cała żółta”. Wózek inwalidzki wiezie mnie prosto na salę operacyjną. Cisza…
(Autorka: Lena Huppert)
Cały artykuł: https://doprawdy.info/2026/08/skad-ja-sie-tu-wzielamczesc-i-preludium/
Zapraszamy do współpracy z Do Prawdy! Kontakt: kontakt@doprawdy.info
